Inteligentne opatrunki z czujnikami gojenia

Naukowcy opracowali inteligentne opatrunki na rany z wbudowanymi nanoczujnikami, które świecą, aby ostrzec pacjentów, gdy rana nie goi się prawidłowo.

Foto: pixabay.com

Wykorzystując przeciwbakteryjne i przeciwzapalne właściwości wodorotlenku magnezu, inteligentne opatrunki mogą również zwalczać bakterie i zmniejszać stany zapalne, aby wspomagać gojenie.

Zostały opracowane przez zespół naukowców i inżynierów z Uniwersytetu RMIT w Melbourne w Australii. Są tańsze w produkcji niż opatrunki na bazie srebra, ale równie skuteczne w zwalczaniu bakterii i grzybów, a ich działanie przeciwbakteryjne utrzymuje się do tygodnia.

– Dzięki dalszym badaniom mamy nadzieję, że nasze wielofunkcyjne opatrunki mogą stać się częścią nowej generacji tanich, opartych na magnezie, technologii do zaawansowanej pielęgnacji ran – powiedział dr Vi Khanh Truong, kierownik projektu. Światowy rynek zaawansowanych opatrunków na rany jest obecnie wyceniany na szacunkowo 6,9 mld USD i oczekuje się, że do 2028 r. wzrośnie do 9,9 mld USD.

Wyniki badania opublikowano w „ACS Applied Materials and Interfaces”, którego głównym autorem jest dr Adam Truskewycz z Uniwersytetu w Bergen w Norwegii. To pierwsze takie badanie, w którym opracowano fluorescencyjne nanoarkusze z wodorotlenku magnezu, mogące dopasowywać się do krzywych włókien bandaża. Zespół badawczy zsyntetyzował nanoarkusze – które są 10 tys. do 100 tys. razy cieńsze niż ludzki włos – i osadził je na nanowłókienkach.

Nanoarkusze z wodorotlenku magnezu reagują na zmiany pH, dlatego są idealne jako czujniki do śledzenia gojenia (zdrowa skóra jest naturalnie lekko kwaśna, a zakażone rany są umiarkowanie zasadowe). W świetle UV nanoarkusze świecą jasno w środowisku zasadowym i blakną w środowisku kwaśnym, wskazując na różne poziomy pH, które wyznaczają etapy gojenia się ran.

Zespół chętnie współpracuje z klinicystami w celu dalszego rozwoju technologii poprzez badania przedkliniczne i kliniczne. Badania wspierano w ramach Australijsko-Amerykańskiego Programu Fulbrighta.

Źródło: sciencedaily.com

Powiązane aktualności

Skomentuj

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.