Post przerywany bez przewagi: dowody nie uzasadniają szumu medialnego
Post przerywany nie prowadzi do większej utraty masy ciała niż tradycyjne zalecenia dietetyczne czy nawet brak interwencji. Jego efekty są porównywalne z innymi metodami odchudzania.
Eksperci z Universidad Hospital Italiano de Buenos Aires przeanalizowali 22 randomizowane badania kliniczne obejmujące 1995 dorosłych z różnych regionów świata. Wyniki nie wykazały klinicznie istotnych korzyści wynikających z postu przerywanego.
W analizie uwzględniono różne formy postu przerywanego, m.in. post co drugi dzień, post okresowy oraz ograniczenie czasowe posiłków. Większość badań trwała do 12 miesięcy. Wyniki porównano z efektami tradycyjnych zaleceń dietetycznych oraz brakiem jakiejkolwiek interwencji. Analiza wykazała, że post przerywany nie prowadził do klinicznie istotnej utraty masy ciała i nie przewyższał skutecznością standardowych metod odchudzania.
Autorzy zwracają uwagę, że raportowanie działań niepożądanych było niespójne, co utrudnia jednoznaczną ocenę bezpieczeństwa. Dodatkowo baza dowodowa obejmowała jedynie 22 badania, często z niewielką liczbą uczestników i różnym sposobem raportowania wyników.
– Post przerywany po prostu nie wydaje się skuteczną metodą odchudzania u dorosłych z nadwagą lub otyłością – podkreśla główny autor przeglądu, Luis Garegnani. Zwraca również uwagę na nadmierny entuzjazm wokół tej metody w mediach społecznościowych, który nie znajduje potwierdzenia w dostępnych danych. Jak zaznacza, post przerywany może być odpowiedni dla niektórych osób, jednak obecne dowody nie uzasadniają medialnego szumu.
Większość analizowanych badań obejmowała głównie populację rasy białej z krajów o wysokich dochodach. Tymczasem otyłość szybko narasta również w krajach o niskich i średnich dochodach, dlatego konieczne są dalsze badania w bardziej zróżnicowanych grupach.
Autorzy podkreślają, że wyników nie można bezpośrednio ekstrapolować na całą populację, ponieważ skuteczność postu może różnić się też w zależności od m.in. płci, wieku, kondycji zdrowotnej czy obecności zaburzeń odżywiania. – Przy obecnym stanie wiedzy trudno sformułować ogólne zalecenia. Lekarze muszą podchodzić do każdego przypadku indywidualnie – mówi Eva Madrid z Cochrane Evidence Synthesis Unit Iberoamerica.
