Promieniowanie RTG: fakty i ich interpretacja

Jaką dawkę promieniowania rentgenowskiego przyjmę podczas wykonywania pantomogramu? Pacjent otrzymuje dawkę 10 mikrosiwertów (10 µSv)! Jak niewielka jest to dawka, łatwo można sobie to wyobrazić, wiedząc, że identyczną otrzymujemy w ciągu jednej godziny lotu samolotem lub trzech dni życia z natury i kosmosu jako „promieniowanie tła”.

Foto: Marta Jakubiak

Każdy lecący otrzymuje 10 µSv podczas jednej godziny lotu. Dlaczego zatem nikomu nie zakłada się fartucha ołowianego ani nie pyta: czy Pani jest w ciąży? Nie wymaga się co roku odnawialnego zaświadczenia od kominiarza o sprawnej wentylacji w pomieszczeniu!

Skoro dawka promieniowania w wysokości 0,25 S = 250 000 µSv nie daje wykrywalnych skutków klinicznych, to jak można mówić o szkodliwości promieniowania przy dawkach 2-10 mikrosiwertów, tj. 100 000 razy mniejszych (wg „Skutki napromieniowania ciała ludzkiego zależności od wielkości pochłoniętej energii” z tabeli „Skutki napromieniowania”)?

Jeśli porównamy 3-milimetrowy opad deszczu z falą zatapiającą 300-metrową wieżę Eiffla, to jest ta skala! Skala absurdu w „ochronie radiologicznej” w gabinecie dentystycznym w Polsce! Naturalne tło promieniotwórcze w Polsce powoduje przyjęcie 2000-3000 µSv rocznie. Źródłem jest tak zwane promieniowanie tła, czyli promieniowanie, które dochodzi do nas z przestrzeni kosmicznej i wnętrza ziemi.

Mówiąc prościej, co trzy dni otrzymujemy dawkę promieniowania tła równorzędną wykonaniu jednego pantomogramu. Dawki „terapeutyczne” przy napromieniowaniu nowotworów są nawet milion razy większe. Ale tych my, na naszych aparatach RTG w gabinecie dentystycznym, nie stosujemy i dlatego nie jesteśmy żadną pracownią rentgenowską, jak to od lat wmawiają nam różni ludzie!

Lek. dent. Marcin Tatrzański

Powiązane aktualności

Jeden komentarz

Skomentuj
  1. Agnieszka
    Wrz 19, 2018 - 02:13 PM

    Zastanawiam się czy do obliczenia dawki promieniowania rentgenowskiego przyjmowanej podczas prześwietlenia RTG zęba uwzględnia się masę całego organizmu (ok. 70 kg u osoby dorosłej) czy masę tej maleńkiej objętości tkanki okolic zęba (np. 0,5 g). W przypadku takich obliczeń istotna wydaje się energia pochłonięta w napromienianej tkance (gdzie mogą powstać lokalne uszkodzenia) a nie energia zaabsorbowana ogólnoustrojowo. Czy ktoś orientuje się bliżej w tym temacie ?

    ODPOWIEDZ

Skomentuj

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.