Polska ochrona zdrowia coraz bardziej przypomina pole walki konkurujących ze sobą grup. Lekarze, dyrektorzy, administracja i pacjenci funkcjonują dziś w rzeczywistości narastających emocji, niedoboru i wzajemnej nieufności – a konflikt staje się ważniejszy niż współpraca.
Z Jachranki od razu pojechałem do Krakowa, by niemal do północy realizować literacką galę. W Teatrze Słowackiego poza ciężką pracą czekali na mnie wspaniali ludzie, bez których lekarskie koncerty nie byłyby na aż tak wysokim poziomie artystycznym.
Po latach pracy w zawodzie wraca pytanie, czy z młodzieńczych deklaracji i ideałów zostało coś więcej niż tylko wspomnienie. Między pierwszoroczną naiwnością a doświadczeniem codzienności rozciąga się droga, na której łatwo pomylić dojrzałość z rezygnacją.
To wydanie „Gazety Lekarskiej” wygląda inaczej niż zwykle. Z oczywistych przyczyn nie ma w nim otwierającego numer wstępniaka prezesa, felietonów wiceprezesów, tekstów sądowych i rzecznika.
Deficyt NFZ liczony w dziesiątkach miliardów złotych, miliardy za niewykorzystane szczepionki i setki ton leków trafiających do utylizacji – to nie tylko liczby, ale efekt systemowych zaniedbań.
„Gazeta Lekarska” zmieniła się i dojrzała do roli pisma izb lekarskich. Dostrzegają to również czytelnicy, którzy coraz chętniej po nią sięgają.
System opieki finansowany przez NFZ znalazł się w punkcie krytycznym. Paweł Barucha, wiceprezes NRL, ocenia, że kolejne cięcia, chaotyczne decyzje i brak realnego planowania mogą doprowadzić do zaniku świadczeń dostępnych dla pacjentów.
To nieprawda, że ministerstwo nie ma pomysłu na system ochrony zdrowia. Te podłe, oszczercze zarzuty trzeba zdecydowanie odrzucić. Tylko osoby całkowicie pozbawione wyobraźni mogą wysuwać jakże krzywdzące tezy o braku strategii, działaniach chaotycznych i bez planu.
Płatnik nadużywa swojej monopolistycznej pozycji, a efektem tych działań jest cierpienie pacjentów i kłopoty szpitali.
Nie jest tajemnicą, że przez ostatnie miesiące intensywność kontaktów na linii Ministerstwo Zdrowia – samorząd lekarski znacznie osłabła. Resort, zamiast korzystać z doświadczeń i wiedzy lekarzy, stara się ustawić nas w pozycji chłopca do bicia.