Mówi się, że na szczycie jest samotnie. Zwykle myślimy wtedy o politykach, prezesach czy przywódcach. Tymczasem jedną z najbardziej samotnych profesji wykonują ludzie, którzy każdego dnia pracują wśród tłumów – lekarze.
W najnowszym numerze „Gazety Lekarskiej” tematem przewodnim jest pseudomedycyna i działalność szarlatanów. Materiał opisuje problem szczegółowo i wyczerpująco, jednak zabrakło mi odniesienia do osób szczególnie niebezpiecznych — tych, które mimo posiadania dyplomu lekarskiego szerzą antynaukowe treści.
Z powodu patologii w Szpitalu Południowym jest społeczne poparcie, by „zrobić porządek” z lekarzami.
Rozpoczyna się kolejna kadencja w samorządzie lekarzy i lekarzy dentystów. Nie będzie łatwiejsza. Na szczęście walka będzie dotyczyła „jedynie” problemów z Ministerstwem Zdrowia i rządzącymi.
Zanim na dobre rozpoczniemy wakacyjne podróże, warto zatrzymać się na chwilę przy wydarzeniach, które pokazują siłę lekarskiego środowiska – zarówno w dyskusji o przyszłości ochrony zdrowia, jak i we wspólnym spędzaniu czasu.
Emocje po Krajowym Zjeździe Lekarzy powoli opadają. W miesiącach wakacyjnych zarówno w samorządzie, jak i w całej ochronie zdrowia miało być spokojniej. Miało być, ale nie jest.
Polska medycyna traci nie tylko lekarzy, ale też ludzi z inicjatywą, odwagą i potencjałem do zmieniania systemu na lepsze. Problemem coraz częściej nie są pieniądze ani warunki techniczne, lecz kultura pracy, która premiuje lojalność wobec układu bardziej niż kompetencje i samodzielność.
W 2017 r. za sprawą przepisów wielu uznało, że proces koncentracji rynku aptecznego został zatrzymany. Szybko okazało się jednak, że dla wielkiego kapitału była to jedynie przeszkoda, a nie koniec ekspansji.
Tradycyjny model, w którym lekarz to niedostępny półbóg, a pacjent ma tylko potakiwać, powoli odchodzi w przeszłość. Internet uczynił nas bardziej ludzkimi – mówi Michał Głuszek, lekarz zajmujący się ortopedią, prowadzący w mediach społecznościowych profile „Medycyna na łatwo”.
Polska ochrona zdrowia coraz bardziej przypomina pole walki konkurujących ze sobą grup. Lekarze, dyrektorzy, administracja i pacjenci funkcjonują dziś w rzeczywistości narastających emocji, niedoboru i wzajemnej nieufności – a konflikt staje się ważniejszy niż współpraca.
Z Jachranki od razu pojechałem do Krakowa, by niemal do północy realizować literacką galę. W Teatrze Słowackiego poza ciężką pracą czekali na mnie wspaniali ludzie, bez których lekarskie koncerty nie byłyby na aż tak wysokim poziomie artystycznym.
Po latach pracy w zawodzie wraca pytanie, czy z młodzieńczych deklaracji i ideałów zostało coś więcej niż tylko wspomnienie. Między pierwszoroczną naiwnością a doświadczeniem codzienności rozciąga się droga, na której łatwo pomylić dojrzałość z rezygnacją.