OPINIE

Podczas licznych konferencji i dyskusji panelowych prezentowane są pomysły na rozwiązanie najbardziej palących problemów. Szkoda, że nie ma politycznej woli, by te pomysły wprowadzić w życie.

Bałagan prawny, który w ostatnich tygodniach zafundowali nam rządzący, potęguje wrażenie chaosu w całym systemie ochrony zdrowia.

Ćwierć wieku po premierze niepozorna tabletka nadal odsłania lęki, napięcia i paradoksy współczesnych pacjentów – od nastolatków po kuracjuszy z sanatoriów. Apteczne obserwacje mówią więcej, niż się wydaje.

Zarabiamy dobrze. Niektórzy – bardzo dobrze. I słusznie. Bo lekarz powinien zarabiać godnie. Ale może właśnie dlatego najwyższy czas przestać udawać, że żyjemy w nędzy, i zająć się tym, co naprawdę boli w polskiej ochronie zdrowia.

Jedno spotkanie wystarczy, by odsłonić wszystko. W świecie pełnym tytułów, gdzie łatwo o urazę, a trudno o rozmowę, dojrzewa prawdziwa lekcja o komunikacji, autorytecie i roli mistrza. Zaczęło się od przewracania oczami i banalnych pytań. Skończyło? Zaskakująco dobrze.

Ratowanie życia to największa wartość i sens pracy lekarza. A jednak nawet najlepsze umiejętności medyków nie wystarczą, jeśli świadkowie z darzenia nie będą wiedzieli, jak działać w sytuacji zagrożenia.

O seksie napisano już wszystko. Zresztą niczego innego nie można było się spodziewać – wszak mówimy o aktywności, która, technicznie rzecz ujmując, towarzyszy (bo musi) naszemu gatunkowi od jego zarania.

Udało nam się przekonać rząd do poważnego zajęcia się problemem przemocy wobec personelu medycznego. Będziemy pilnować, by zaproponowane rozwiązania weszły w życie.

Nowa minister zdrowia to szansa na nowe otwarcie. Trzymam za nie kciuki, bo gruntowne zmiany są niezbędne, a jednocześnie zdaję sobie sprawę, jak bardzo są trudne do przeprowadzenia.

Sektor apteczny w Polsce od lat funkcjonuje w delikatnej równowadze, próbując sprostać oczekiwaniom pacjentów, wymaganiom prawnym i presji rynkowej. Decyzje podejmowane na najwyższych szczeblach władzy, także przez prezydenta RP, mają bezpośredni wpływ na tę równowagę.

25 lat LPR to nie tylko liczby i statystyki, ale także styl pracy, z którego wiele mogłyby zaczerpnąć inne instytucje ochrony zdrowia. Po pierwszych sześciu lekcjach przyszedł czas na kolejne – równie istotne. Mowa będzie o pokorze, procedurach, pasji i zmianie. Bo w Lotniczym Pogotowiu Ratunkowym nic nie zostawia się przypadkowi.

Zamiast klasycznych podziałów na specjalizacje, tym razem spojrzenie przez soczewkę postaw: kto zarabia, kto się wypala, kto szuka sensu, a kto poklasku?